Lekker belangrijk!

Dag huis, dag tuin, dag keukendeur! Een laatste kus, een laatste traan en de laatste wat-zullen we-elkaar-toch-missen-woorden. Tot over vijf maanden! Dan laat ik alle foto’s zien van Australië, updaten we elkaar en vertel ik hoe het toch mogelijk is dat ik levend ben teruggekomen.

In my dreams! De tranentrekkenritisch op Schiphol hadden we achterwege kunnen laten. Evenals alle beloftes over what to do bij thuiskomst.

Het feest begint al na tien uur met een Facebookupdate: ‘Tussenlanding voltooid: ik leef nog’. Mijn telefoon heeft er geen zin in op vliegveld Taipei en ik weet dat ik mijn ouders met dit berichtje hondsblij zal maken. Meteen maar even facebook checken. En daar zit je dan in Verweggistan te lezen dat vriendin Susan muffins aan het bakken is (Is ze me nu al vergeten ofzo?!) en heeft oud-studiegenoot Chantal een familiekerstfoto uit 2009 van haar ex-vriend bestempeld als ‘vind ik leuk’. Interessant! Wat hebben ze nu eigenlijk beiden in hun profiel als ‘burgerlijke staat’? Dat zoek ik later wel uit: het vliegtuig naar Australië staat op punt van vertrek.

Ik dacht echt dat ik het kon. Weg van alles en iedereen en me alleen focussen op dé reis van mijn dromen. Maar het was vechten tegen de bierkaai. Zelfs in Australië kan een nieuwe profielfoto of een wie-wat-waartje mijn dag maken of breken. Ik volg met spanning wanneer de zus van mijn collega nu ein-de-lijk gaat bevallen en ben nog steeds geïnteresseerd in wat mijn teamgenootje die avond op tafel zet. En dat terwijl ik in dezelfde tijd ook op het terras vlakbij het Operahouse kan genieten van Sydney of mijn nieuwe Canadese roomie in het hostel mee uit kan vragen. Maar ik klik, scrol, scan en stalk iedereen die maar enige info van zichzelf blootgeeft.

En zelf moet ik er ook aan geloven. Zonder waarbenjij.nu en mijnalbum.nl mocht ik niet vertrekken en een wekelijkse skypedate naar het thuisfront was meer dan gewenst. In het begin probeer ik nog selectief te zijn in het geven van info. Onder het motto: dan heb ik thuis ook nog wat te vertellen. Maar zodra ik mijn moedertje in de webcam zie tetter ik: ‘Mam, ik ben aangevallen door apen!’. Ook mijn keurig uitgezochte foto’s op mijnalbum.nl blijken weinig zin te hebben. Mijn reismaatje knalt werkelijk al onze foto’s op Facebook, die volledig openbaar zijn voor iedereen. Met beschamende ‘ziet er gezellig uit’ reacties van mijn zwemdiploma A-lerares en ouwelullenhockeytrainer tot gevolg.

Als ik terug kom valt het stil. Er is bijgekletst, de foto’s zijn bekeken, en wat er niet verteld is hebben we bij elkaar begluurd. Mijn enthousiaste verhalen worden onderbroken met een ‘Ja maar dat weet ik toch allang’. Alleen mensen die buiten mijn 385 vrienden vallen vragen of er nog een fotoboek in de maak is. En gelijk hebben ze. Want was is nu belangrijker? Mijn weken oude fotoreportage met babykangaroe, of dat Chantal net het fotoalbum ‘een nieuwe start met vriendlief’ heeft geüpload? Dat bedoel ik!