Via omwegen

.nl begon op mijn werk met een computer die iedere morgen even werd aangezet, een modem dat al ronkend aan het werk ging, berichten die uitgeprint en via interne postmappen verspreid werden. Het begin, in mijn leven, van het digitale tijdperk.

poserend in Te Anau

Ik raakte gewend aan het werken met computers, aan internet en in 2000, na het verbreken van een relatie, kocht ik zelf een laptop en ging ik het internet op. Ik wilde mijn wereld uitbreiden. Ik begon met het organiseren van wandelingen via wandelpool.nl; een stap die mijn leven inmiddels zeer verrijkt heeft.

Daarna begon het zoeken naar een relatie. Of eerst eigenlijk een date, een minnaar misschien. De eerste keer dat iemand me een foto van zijn snikkel stuurde dacht ik “oh ja, dat kan ook”. Overigens is het met die man niets geworden. Ik heb hem zelfs niet ontmoet. Ik wilde niet, met voorkennis a.h.w., met hem in de kroeg zitten.

Toen kwam de man die les gaf aan een conservatorium. Toen ik hem aan zag komen lopen dacht ik “dat zal hem wel niet zijn”, het was hem dus wel. Zijn bootschoenen vielen net nog niet uit elkaar; zijn afritsbroek was al vele jaren oud, als je zijn jas uitkneep had je er een fles olie uit kunnen halen, hij rook naar sigaretten en natte hond. We gingen toch wat drinken, uit beleefdheid. Na 15 minuten vertelde hij dat zijn vrouw zelfmoord had gepleegd. Ja. Hij werd het dus ook niet.

Ik stapte over op een serieuzere site, een waar je een echte relatie kunt krijgen. Daarvoor moest ik er eerst een paar uitproberen, ik speelde met profielen, met schuilnamen, met foto’s. Ik herinner me de dag dat ik afsprak met een man die een foto van 20 jaar geleden bij zijn profiel gezet bleek te hebben. Dat kan dus ook. En natuurlijk werd hij het ook niet.

Dan nog de man die van die lelijke Mefisto’s aan had en nog net geen overal. Hij vertelde me over alle popconcerten die hij in zijn leven gezien had, dat waren er een hoop. Ik leerde weer wat.

Dan was er nog de man die me een avond lang onderhield over de handelsbetrekkingen met Japan ten tijde van de VOC. Toen ik hem afwees (makkelijk via internet, gewoon een mail en klaar is Kees) dacht hij dat het was omdat hij te klein was.

En toen zag ik op een dag een foto van iemand die ik al 25 jaar van gezicht kende, die me 25 jaar geleden al intrigeerde. Iemand uit mijn omgeving, iemand die in de buurt woont en die ik bij vele dansavonden tegenkwam. Omdat ik niet wist hoe ik “in het wild” met hem aan de praat kon raken, zocht ik meteen via internet contact. Wat op de dansvloer waarschijnlijk niet gelukt zou zijn, lukte op deze manier wel. We bleken elkaar 25 jaar geleden al leuk te vinden. Zonder .nl zou er waarschijnlijk niets zijn ontstaan.

We zijn nu al weer bijna 4 jaar bij elkaar. Bedankt .nl