De stimulans van rijke online communities

Zo’n vijf jaar geleden zat ik in mijn ouderlijk huis in Oss televisie te kijken, en zapte ik naar een TelSell infomercial. Er werd minutieus uiteengezet hoe je “keiharde buikspieren” kunt krijgen van de AbTronic, een speciale band voor om je middel die stroomstoten door je buikspieren jaagt. Daarmee zou je - al hangend op de bank - in no-time een enorm torso kunnen ontwikkelen. Dat wilde ik wel. Wat begon als een opzichtige, treurige poging tot aandachttrekkerij richting de meisjes in mijn klas, was uiteindelijk aanleiding om te gaan internetondernemen.

Na wat zoeken op internet werd duidelijk dat er allerlei knockoffs van het dure origineel van TV te koop waren. Samen met een vriend begon ik in te kopen bij een Nederlander op Marktplaats, om het vervolgens met veel winst te slijten aan familie en klasgenoten. Al snel ontdekten we dat het martelwerktuig (want dat was het) in China veel goedkoper was. Tot onze verbazing was het erg eenvoudig om een Chinese fabriek te vinden, en een pallet vol AbTronic-klonen te laten opsturen. Pas toen we geld wilden overmaken naar de noeste Chinese arbeiders kregen we voor het eerst te maken met de toorn der volwassenen die constateren dat kinderen (wij) iets anders deden dan kinderdingen (namelijk duizenden euro’s overmaken naar een Chinese fitnessapparatuurfabrikant). Na een telefoontje met m’n moeder liet de bankmedewerker ons maar onze gang gaan. Nog voordat een belachelijk grote vrachtwagen mijn woonwijk inreed, hadden we de apparaten al verkocht in onze webwinkel. In de jaren die volgenden breidden we de internetwinkel uit met allerlei andere gadgets en verdienden binnen een jaar meer dan de leraren die vooraan onze klaslokalen stonden.

Dat was in 2005. Omdat we geen andere jonge ondernemers kenden, dachten we dat we alleen op de wereld waren. Bedrijven en instellingen versterkten dat gevoel. De Kamer van Koophandel deed moeilijk over inschrijven, de Rabobank wilde geen credit cards geven en leveranciers dachten dat we ze voor de gek hielden. 

Door de groei van internet en communities vinden, nog geen vijf jaar later, jonge entrepreneurs elkaar voor het eerst. Ze voorzien elkaar van tips over het indienen van belastingaangiftes, en hoe het ondernemerschap te combineren valt met school (!). Nog nooit was het zo makkelijk om te constateren dat er lotgenoten zijn. Opeens blijkt dat er meer jongeren zijn die al sinds hun 13e weinig anders doen dan SEO-forums doorneuzen. Dat er meer mensen zijn die in vijf talen kunnen programmeren. Dat er ook andere scholieren zijn die meer verdienen dan hun leraren.

Het is nog niet zo lang gelden dat je je als ambitieus jong mens alleen kon voelen op de wereld. In vijf jaar tijd is dat idee totaal op z’n kop komen te staan: ik durf te wedden dat de rijke online communities veel stimulans bieden voor ambitieuze ondernemers in de dop. Mijn hoofd duizelt als ik na probeer te gaan hoeveel beter jonge mensen hun talenten kunnen gaan benutten over 25 jaar.

Alexander Klöpping
Internetondernemer

Deze column is in iets andere opzet eerder in Emerce verschenen.