Digitale immigrant

Op 29 november 2010 gaat mijn website, www.yvondst.nl de lucht in. Ik ben trots! Een prachtige presentatie van mijn kersverse mediabedrijf. In dezelfde week krijg ik de vraag om op te schrijven wat 25 jaar internet voor mij heeft betekend. Wat een timing!

Al rijp voor een retro-hype? De computers op de School voor de Journalistiek in 1990.

In gedachten ga ik even terug in de tijd. In 1986 was het eerste .nl domein misschien een feit, maar internet nog lang geen gemeengoed. Ik zat op de School voor de Journalistiek van 1987 tot 1991. Mijn studieopdrachten schreef ik thuis op een elektrische typemachine. In het schoolgebouw stonden Apple computertjes. Dertigplussers kennen ze vast nog wel, van die blokjes met zo’n piepklein beeldscherm. Het enige voordeel van die apparaten boven de typemachine, was dat je typefouten kon verbeteren zonder correctielint. Ze waren slechts aangesloten op een matrixprinter. Onze informatie haalden we uit de Pyttersen en enorme stapels krantenknipsels. Wat was ik blij met alle telefoonboeken van Nederland in mijn boekenkast thuis. Wat nou internet? We kenden de betekenis van het woord niet eens. Op de gang van de school werd gefluisterd over een netwerk waar iedereen in de toekomst informatie op zou zetten. En waar je als journalist gebruik van kon maken. Wauw! Dat klonk ons als muziek in de oren. Maar ook een beetje onwerkelijk, toch.

Hoe snel is het allemaal gegaan! In mijn loopbaan van minder dan 20 jaar zag ik autotelefoons komen en weer verdwijnen. Om tenslotte te worden vervangen door mobieltjes die eerst steeds kleiner en later steeds ‘smarter’ werden. Bij mijn eerste werkgever schreven we onze verhalen op een computer. Maar ze doorsturen ging nog gewoon op de fiets, met de tekst op een floppy in je binnenzak. Bij mijn tweede werkgever, een televisieproducent, was de fax hèt toonbeeld van moderne techniek. Email was nog niet ingeburgerd. Op de redactieruimte stond één terminal met een internetverbinding. Met een beetje mazzel kon je er per dag een kwartiertje op.

Vandaag is het ontbreken van internet op een redactie ondenkbaar. Als de online verbinding een uurtje wegvalt, stopt iedereen collectief met werken: ‘want zo kunnen we toch niets doen’. De moderne journalist haalt zijn informatie niet uit een boekenkast. Hij googelt.

Een collega-journalist refereerde laatst aan het geboortejaar 1980 als magische grens. Iedereen die later is geboren, leerde bij wijze van spreken eerder ‘muizen’ dan lopen. Iedereen die ouder is, is een ‘digitale immigrant’. Wij hebben tijd nodig om iets te snappen van internet en social media. We worden nooit ‘natives’, zoals de jonkies. Gelukkig maar! Want hoe dankbaar ben ik, dat ik vandaag foto’s kan versturen via het web. Dat ik alles wat ik wil weten, kan googelen. Contacten kan onderhouden via Twitter en Facebook en mijn werk kan presenteren via mijn eigen site. Voor mij wordt dit nooit ‘de normaalste zaak van de wereld’. De techniek ontwikkelt zich met een sneltreinvaart en 25 jaar.nl is een uitgelezen moment om daarbij stil te staan.

Dit verhaal gaat over:

www.yvondst.nl

5 Reacties

Wat een goed verhaal zeg, Ik weet nog dat mijn zoons, (net een klein beetje jonger dan jij) tijdens hun studie ook nog met zo'n klein computerje als tekstverwerker werkte + dat ze daar wat spelletjes op konden doen was dat het enige in die tijd. Toen zij aan een Pc begonnen moest ik er ook aan geloven. Ik had er op mijn werk al wat ervaring mee, maar thuis in de eerste plaats voor de mail natuurlijk met mijn zoons. Maar inmiddels kan ik niet meer zonder, voor zoveel dingen.

-> Lia Donicie op 18-05-2011 08:45/////

Zodra je over herinneringen spreekt met een ander ontvouwt zich een lang gesloten boek vol mooie verhalen. Ik kom tot de ontdekking dat ik het nodig is dat boek te herlezen na jouw verhaal. Misschien dat ik er een paar hoofdstukken aan kan toevoegen. In mijn geschiedenis heb ik nog kennis gemaakt met magneetstripkaarten, ponstapes en ponskaarten en we waren verbaasd dat op die manier allerlei extra informatie beschikbaar kwam. Op kantoor destijds hadden wij een kleine en een grote computer, de klwine was 16 en de grote 32 Kb. Ik zie iedereen al lachen, en toch is dat het begin van de sneeuwbal die voortrolt als ons digitale tijdperk. Een klein balletje dat zo groot is dat het de hele wereld omvat. Een prachtig boek dat je dag na dag weer openslaat. Bedankt Yvonne voor het terugbezorgen van dat boek.

-> Kees Koot op 18-05-2011 09:23/////

Ja, er is zeker een grote ontwikkeling geweest de afgelopen 20 jaar. Ontdenkbaar ook dat we zonder een computer kunnen. Af en toe denk ik wel eens, hoe deden we dat vroeger toch?!

-> Manuela Ruhé op 18-05-2011 14:43/////

Beter laat dan nooit reageren dacht ik toen ik jou mailtje tegenkwam,dus hier even een reactie:Bij mijn vorige werkgever(die van nu is Nelly),ben ik als technicus opgevoed met de Mac.in 1979 die wij na cursussen bij Macintosh bij onze klanten moesten repareren,hetgeen toen niet al te vaak voorkwam,maar toch.Ik zelf heb uit nostalgische overwegingen nog steeds 'n Mac se'tje bewaard.Of hij nu nog werkt weet ik niet.Heb hem vervangen voor 'n IMac die wel even sneller is. Yvonne,jou bovenstaande verhaal van jou ontwikkeling betreffende de technologische vootuitgang is heel efficient geschreven, maar dat kan ook niet anders met jou achtergrond.Succes gewenst M.V.G. Frans v't Root

-> Frans van 't. Root op 20-07-2011 16:55/////

niet nodig

-> Jacob op 26-09-2011 15:18/////