Gateway naar het worldwideweb

In 1993 werkte ik voor een Australisch mijnbouwbedrijf en was verantwoordelijk voor de operatie in Amsterdam. Een van de eerste dingen, waar je tegenaan loopt, is het tijdsverschil met het hoofdkantoor in Sydney, 8 of 10 uur, afhankelijk van zomer- of wintertijd. De communicatie vond op afgesproken tijden plaats en meestal buiten kantooruren. Met de fax zat er altijd minimaal een dag tussen vraag, opdracht en antwoord.

Wat te doen? Het bedrijf had geen eigen maineframe en pc’s waren hoogstens op een printer aangesloten. Maar er was een oplossing, je kon e-mailen via het Internet en een Internetprovider, behoorlijk nieuwe fenomenen. Nu koop je “iets” met wifi en hoppa, je wordt direct het web opgezogen. Ik vroeg laatst aan mijn gezin vanuit mijn werkkamer om een wachtwoord en kreeg binnen enkele seconden een email van mijn zoon, die met de iPad van zijn moeder op de wc zat.

Ik kocht een 9.6 kbps modem voor in de PC en een internet-start-pakket bij Euronet.nl. Er werd nog behoorlijk wat technische kennis van je verwacht. Plug-and-play kwam pas met Windows 95. Gereedskist mee naar kantoor, modem uit elkaar gehaald en met een pincet en vergrootglas “jumper-switches” in de juiste volgorde gelegd, aan de pc en telefooncontactdoos in de muur verbonden.

Na enorm gepiel met blauwe rode draden en eindeloos gepruts met de modem, gepiep, geruis (handshake) en rook uit de telefoonstekker, kwam er uiteindelijk een verbinding met Euronet.nl op het 13 inch schermpje,......rondedans om het buro.....ok en dan? Klikken op die stukjes tekst met ADHD (hyperlinks) op het Euronet scherm leverde weinig “surf” op. Was dit nou de gateway naar het magische worldwide web?

Een vriend werkte bij een groot reclameburo en had technische kennis. Hij nodigde mij uit voor een bijeenkomst van reclameburo’s, waar ze over het internet zouden gaan praten. Natuurlijk volgens goed gebruik in de reclamewereld, in een rokerig achterzaaltje van een gezellig cafeetje in het centrum van Amsterdam .

Fantastische avond, er ging letterlijk een nieuwe wereld voor me open. Tussen de reclame- en marketing praat door, noteerde ik als een gek de technische zaken, waar ik naar op zoek was. Het belangrijkste was dus een “http adres” in een balk boven in het scherm en woeshhhh.........

De volgende ochtend, lang wachten tot de pc opgestart was, verbinding maken met Euronet, ik tikte de adressen in, die ik de avond ervoor had gezien, Coca-Cola, Heineken, ABN (tja, reclameburo’s)....en inderdaad....woeshhhh....magisch was het. Nadat de australische kant van dezelfde kennis en spullen was voorzien, liep de communicatie een stuk vlotter, en bovendien kon er kennis worden gedeeld of opgezocht op het World Wide Web.

0 Reacties

Er zijn (nog) geen reacties