Ternauwernood

HELP! Dit is GEEN grap.

Zo begon mijn ‘post’ op de eerste de beste chatpagina die ik op 19 juni 1999 kon vinden.

Na een verjaardagsfeest werd ik rond 2 uur ’s nachts door vrienden thuis gebracht. Ik wou nog even iets afmaken op mijn computer en liet mij, in mijn rolstoel, aan m’n bureau zetten.

Door een ongeluk heb ik mijn nek gebroken en sindsdien ben ik bijna volledig verlamd. Ik adem door middel van een beademingsapparaat en kan alleen nog mijn hoofd bewegen. Mijn huis is daarop aangepast en dankzij veel techniek kan ik via een blaassysteem alles zelf bedienen. Niet alleen deuren, lichten, tv en computer; in het pakket zit ook een intercom waarmee ik dag en nacht assistentie kan oproepen.

Die bewuste zaterdag werd ik dus voor mijn computer gezet en m’n vrienden gingen naar huis. Ik werkte nog een uurtje aan een tekst en besloot toen om iemand op te roepen zodat ik naar bed kon. Ik blies ‘oproep’. Er gebeurde niets. Nog eens. Weer niets. Dan maar het noodalarm. Stilte. Het leek of mijn nekharen overeind gingen staan en ongerust blies ik nog eens, en nog eens...

Ik woon, ondanks mijn zware handicap, alleen en ben daardoor volledig afhankelijk van mijn oproepsysteem. Roep ik niet op, dan komt er niemand maar geef ik noodalarm dan is er binnen 5 minuten hulp aanwezig. Nu ging het alarm niet eens over.

Door mijn beademing lopen mijn longen om de paar uur vol met slijm. Dat belemmert dan mijn luchttoevoer maar gelukkig kan het slijm makkelijk weggezogen worden. Ik kan het alleen niet zelf. En nou deed m’n oproepsysteem het niet.

Een kwartier verstreek. Een kwartier waarin ik wanhopig nog wel honderd keer alarm probeerde te blazen.

Ik kreeg het steeds benauwder. Door luchtgebrek begon mijn hele lichaam pijn te doen en ik raakte in paniek. Ik ging dood. Mijn hersens leken eerst helemaal door te draaien toen ik plotseling heel rustig werd. Ik weet niet hoe maar ik kon weer denken. Mijn computer-bediening deed het nog wel. Koortsachtig zocht ik een chatbox. ‘Meld u aan’. Shit. Username. Wachtwoord. Ik vulde wat in en kwam in een duistere wereld van nachtbrakers terecht.

HELP. Dit is GEEN grap. IK HEB DRINGEND HULP NODIG. Kan iemand alsjeblieft 020-1235667 bellen en zeggen dat er direct iemand naar Frenk moet gaan? Ik krijg geen lucht. DIT IS GEEN GRAP.

Mijn ‘post’ kwam na een opmerking over iets wat iemand met een kroket en de zus van iemand anders wou doen en de enige die op mijn noodkreet reageerde, schreef: ‘Van mij mag je stikken’.

Ik begon net m’n bewustzijn te verliezen toen mijn deur open ging. De nachtdienst kwam vrolijk binnen. ‘Een van je vrienden belde en vroeg of ik naar jou toe wou gaan.’

5 Minuten en een hoop weggezogen slijm later was ik er weer.

Ik ben nog teruggegaan naar de chatroom maar ik ben er nooit achter gekomen wie die dag mijn leven heeft gered.

6 Reacties

Waanzinnig verhaal! Een chatbox die je leven redt.

-> mark op 14-02-2011 20:39/////

Wow, jouw verhaal op 1 Frenk! Misschien komt de bewuste chatroombezoeker het dan tegen via het net en kan hij zich na 12 jaar als nog bekend maken.

-> elly op 16-02-2011 18:12/////

Wow wat een verhaal! Ongelooflijk! Fijn dat je het nog kunt navertellen!

-> Emma op 01-04-2011 10:29/////

Ik weet niet of "vind ik leuk" de juiste benaming voor je verhaal is. Maar het is zeker opmerkelijk en boeiend. Moderne technologie we kunnen niet met, we kunnen niet zonder! Voor jouw geldt dan elke chat telt, i.p.v. elke seconde. ;)

-> Griffith op 01-04-2011 19:21/////

scherp geformuleerd soms haast humoristisch verwoord relaas over een wel heel markant moment in het leven van een blijkbaar behoorlijk markant mens.

-> erik knippenberg op 15-04-2011 18:26/////

jeetje, Frenk. Wat een verhaal en wat een angst. Fijn dat je het kunt navertellen en bizar dat je nog niet weet wie het was die je gered heeft. Levert weer een nieuw verhaal op lijkt me.

-> annelies op 23-05-2011 16:08/////