Tags: Bits&bites, one second of fame, Radio Kootwijk

Homo Zappiens

Groter tegenstelling was op dat moment niet mogelijk tussen enerzijds de lezing met lichtbeelden -weliswaar op powerpoint gezet- over de geschiedenis van de plek en anderzijds de reden waarom 350 mensen bijéén waren in de overweldigende ruimte van voormalig zendstation Radio Kootwijk. Een congres met als onderwerp Leven en leren met Bits&Bytes, georganiseerd door Edu-Art. Een mooie anekdote blijft me bij.

Radio Kootwijk

De historicus weet te vertellen dat de zender soms zoveel vermogen trok dat er stroomstoringen ontstonden in de verlichting van het belendende dorp. Zij die de geheimen van de Morsetekens kenden konden de codes die verzonden werden letterlijk volgen, wil het verhaal. In mijn hoofd ontstaan fantasieën die in een spannend jongensboek niet zouden misstaan. De in december overleden Carel Beke zou er wel raad mee hebben geweten. Pim Pandoer en het geheim van de zendkathedraalflitsen. Via de dagdroom zap ik naar de lezing van Wim Veen. Homo Zappiens. Zorgen over het kijk- en computergedrag van zoonlief verdwijnen als sneeuw voor de zon. Overigens net zo oud als de inzichten van de hoogleraar. Ik herken de ondóg die al zappend tig, nou ja drie, vier programma’s tegelijk volgt. Als ze ouder worden chatten, telefoneren en luisteren ze er ook nog naar muziek bij, schijnt het. De nieuwe generatie kinderen verschilt van alle voorgaande. Het onderwijs zal zich moeten aanpassen. Ook zo’n opsteker men leest geen handleidingen maar lost problemen op via e-mail en discussiegroepen en wereldwijde netwerken. Na een uur meegesleurd te zijn door de meest fascinerende applicaties van Hyves, Flickr & so on voorspelt de professor een nieuwe renaissance.

In de wandelgangen pak ik geanimeerd nog het filmpje maken mee. Direct op het world wide web te zien. Na de lunch nog een animatiefilm met groente- en fruitrestanten en een camcorder.

Na enerverende discussies, kijk ik thuis gekomen samen met de pòtwortel op You Tube naar de rolprent. In één seconde kan de hele wereld zien hoe een stoel zich onder mijn kont schuift. Of wordt die onder mij vandaan getrokken? One second of fame. Andy Warhol beweerde veertig jaar geleden, dat in de toekomst iedereen op vijftien minuten wereldberoemdheid kon rekenen. Hyver Bert die ik het filmpje trots mailde verbaast zich over het feit dat ik het weer voor elkaar heb gekregen. Met mijn ene seconde vestigde ik een absoluut wereldrecord.